Door het zien van grove verfstreken is ze begonnen met schilderen. Ze houdt van een zichtbare schildertoets. Geschilderde streken in kleur, vorm, en lijn die in harmonie samenkomen.

Door te werken met verf, kijkt ze anders naar de werkelijkheid. Ze zegt: ‘Dan leer je pas echt kijken. De schoonheid, de perfectie en imperfectie die schuil gaat in en achter cultuur komt naar boven tijdens zo’n observatie’.

Ze schildert graag mensen in ruimtes. Mensen die iets doen of overdenken. De ruimte en de mens zijn beide van belang. Waar bevinden we ons, wat doen we, hoe verhouden we ons tot onze omgeving? Waar laten we ons door beïnvloeden? Aan de hand van snap-shots uit haar omgeving die de basis vormen voor haar schilderijen, geeft ze antwoord op deze vragen.

Als schilder gaat ze opzoek naar dat wat achter de zichtbare werkelijkheid schuil gaat, de abstractie is de start en een richtlijn voor haar schilderijen. Uit abstractie ontstaat de vorm. Soms is hierin de abstractie genoeg en blijft de vorm deels achterwege.

Ze zegt: ‘Schilderen is voor mij veel maar tegelijk ook gewoon verf op een doek en een referentie naar de zichtbare werkelijkheid’.

Als het weer het toelaat vind je haar ook geregeld buiten. Hierover zegt ze: ‘Buiten in de frisse lucht staan te schilderen, is schilderen in al zijn puurheid. Het is dat moment vastleggen binnen een beperkte tijd. De dynamiek van de plaats ervaren. Weinig correcties, doen en minder denken. Zit het tegen? Dan zit dat in het schilderij. Het buiten schilderen is een synoniem voor leven, een continue spanning tussen strijd en euforie. Misschien maakt dat het zo leuk’.

Haar werk kenmerkt zich door expressieve vluchtige en overdachte kwaststreken. Zowel abstract als figuratief uitgewerkt. Het gebruik van een licht-donker contrast versterkt de sferisch werking van het tafereel. Beweging en kleur nemen je mee over het doek en laten je meerdere lagen van het werk zien.